Sabah alarmına uyanıyorsun. Kahvaltı, iş, trafik, market, akşam yemeği, biraz televizyon, uyku. Ve ertesi gün aynı şey. Bazen durup şunu soruyor musun kendine: "Bütün bunlar ne için?" 
İşte o an, kapıdan içeri sızan o tuhaf, soğuk rüzgar, `absürt`'ün ta kendisi. Evrenin bize bir anlam dayatmadığı, sorularımızın yankısız kaldığı o boşluk hissi. Peki, bu farkındalıkla nasıl baş edeceğiz? Kahkahalarla mı, yoksa gözyaşlarıyla mı?
`
Sisifos'un Kayası ve İsyanımız`
Bu hikayeyi bilirsin. Tanrılar, `Sisifos`'u bir kayayı durmadan bir tepeye çıkarmakla cezalandırır. Kaya zirveye ulaşır ulaşmaz aşağı yuvarlanır ve Sisifos yeniden başlar. `Albert Camus`'ye göre, bu, insanlık durumunun mükemmel bir metaforu. Anlamsız, tekrarlayan bir çaba. Ama Camus'nün asıl dediği şu:
`
Nasıl yani? İşin sırrı, `isyan`da. Kayayı itmekten vazgeçmediğin, boyun eğmediğin an, onun efendisi olursun. Anlamsızlığı kabullenip, ona rağmen yaşamaya devam etmek, en büyük başkaldırıdır. Bu, absürt kahramanının trajik bir figür değil, bilinçli bir savaşçı olduğu andır.
` Varoluşun Boşluğu ve Kaygı`
Öte yandan, `Søren Kierkegaard` veya `Jean-Paul Sartre` gibi düşünürler için bu boşluk, daha az kahkahayla, daha çok `kaygı` (anksiyete) ve `bulantı` ile doludur. Sartre'ın dediği gibi, insan "dünyaya atılmıştır". Önceden çizilmiş bir plan, bir kullanma kılavuzu yoktur. Bu özgürlük, dayanılmaz bir sorumluluk yükler. Her seçimimiz, kendi özümüzü yaratır ve bu, baş döndürücü, mide bulandırıcı bir histir. Bu pencereden bakınca, absürt bir trajedidir; insan, cevapsız sorularla baş başa kalmış bir mahkum gibidir.
` Gülmenin Felsefesi: Bir Kalkan mı, Bir Çözüm mü?`
Peki ya gülmek? `Absürt tiyatro` yazarları (Ionesco, Beckett), anlamsızlığı saçma diyaloglar ve tekrarlarla sahneye taşıdılar. Seyirci önce şaşırır, sonra güler. Bu gülme, bir tür arınma, bir kabullenme ve hatta bir zafer ilanıdır. ``Belki de absürtle baş etmenin en insani yolu, onunla alay etmek, onu gülünçleştirmektir. Çünkü gülmek, onun üstünlüğünü reddetmektir.``
Ama bu gülüş, acının üstünü örten bir hıçkırık mıdır, yoksa gerçek bir özgürleşme mi?
İşin ilginç yanı, bu iki tepki birbirini dışlamaz. Gözyaşlarıyla kahkahalar iç içe geçebilir. Bir kaybın ardından ağlayıp, sonra o anıya dair komik bir hikayeyi gülerek anlatmamız gibi. Belki de `absürtün sağlıklı yanıtı, onu tek bir duyguya hapsetmemektir.`
Gelin şu açıdan bakalım: Hayatın bir anlamı olmadığını "kabul etmek" ile "razı olmak" aynı şey değil. Camus'nün isyanı, razı olmamaktır. Sartre'ın sorumluluğu, anlamı kendimiz inşa etmemiz gerektiğidir. Her iki durumda da, pasif bir kurban değil, aktif bir katılımcıyız.
Peki ya sana? Bu koskoca, sessiz evrende, kendi küçük ritüellerini, aşklarını, kaygılarını yaşarken, içine düşen o anlamsızlık hissine sen nasıl yanıt veriyorsun? ``Sisifos olarak, o kayayı iterken yüzünde bir gülümseme mi, yoksa öfkeden gözüne dolan yaşlar mı var?``
İşte o an, kapıdan içeri sızan o tuhaf, soğuk rüzgar, `absürt`'ün ta kendisi. Evrenin bize bir anlam dayatmadığı, sorularımızın yankısız kaldığı o boşluk hissi. Peki, bu farkındalıkla nasıl baş edeceğiz? Kahkahalarla mı, yoksa gözyaşlarıyla mı?`
Sisifos'un Kayası ve İsyanımız`Bu hikayeyi bilirsin. Tanrılar, `Sisifos`'u bir kayayı durmadan bir tepeye çıkarmakla cezalandırır. Kaya zirveye ulaşır ulaşmaz aşağı yuvarlanır ve Sisifos yeniden başlar. `Albert Camus`'ye göre, bu, insanlık durumunun mükemmel bir metaforu. Anlamsız, tekrarlayan bir çaba. Ama Camus'nün asıl dediği şu:
`
`
Nasıl yani? İşin sırrı, `isyan`da. Kayayı itmekten vazgeçmediğin, boyun eğmediğin an, onun efendisi olursun. Anlamsızlığı kabullenip, ona rağmen yaşamaya devam etmek, en büyük başkaldırıdır. Bu, absürt kahramanının trajik bir figür değil, bilinçli bir savaşçı olduğu andır.
`
Varoluşun Boşluğu ve Kaygı`Öte yandan, `Søren Kierkegaard` veya `Jean-Paul Sartre` gibi düşünürler için bu boşluk, daha az kahkahayla, daha çok `kaygı` (anksiyete) ve `bulantı` ile doludur. Sartre'ın dediği gibi, insan "dünyaya atılmıştır". Önceden çizilmiş bir plan, bir kullanma kılavuzu yoktur. Bu özgürlük, dayanılmaz bir sorumluluk yükler. Her seçimimiz, kendi özümüzü yaratır ve bu, baş döndürücü, mide bulandırıcı bir histir. Bu pencereden bakınca, absürt bir trajedidir; insan, cevapsız sorularla baş başa kalmış bir mahkum gibidir.
`
Gülmenin Felsefesi: Bir Kalkan mı, Bir Çözüm mü?`Peki ya gülmek? `Absürt tiyatro` yazarları (Ionesco, Beckett), anlamsızlığı saçma diyaloglar ve tekrarlarla sahneye taşıdılar. Seyirci önce şaşırır, sonra güler. Bu gülme, bir tür arınma, bir kabullenme ve hatta bir zafer ilanıdır. ``Belki de absürtle baş etmenin en insani yolu, onunla alay etmek, onu gülünçleştirmektir. Çünkü gülmek, onun üstünlüğünü reddetmektir.``
Ama bu gülüş, acının üstünü örten bir hıçkırık mıdır, yoksa gerçek bir özgürleşme mi?İşin ilginç yanı, bu iki tepki birbirini dışlamaz. Gözyaşlarıyla kahkahalar iç içe geçebilir. Bir kaybın ardından ağlayıp, sonra o anıya dair komik bir hikayeyi gülerek anlatmamız gibi. Belki de `absürtün sağlıklı yanıtı, onu tek bir duyguya hapsetmemektir.`
Gelin şu açıdan bakalım: Hayatın bir anlamı olmadığını "kabul etmek" ile "razı olmak" aynı şey değil. Camus'nün isyanı, razı olmamaktır. Sartre'ın sorumluluğu, anlamı kendimiz inşa etmemiz gerektiğidir. Her iki durumda da, pasif bir kurban değil, aktif bir katılımcıyız.
Peki ya sana? Bu koskoca, sessiz evrende, kendi küçük ritüellerini, aşklarını, kaygılarını yaşarken, içine düşen o anlamsızlık hissine sen nasıl yanıt veriyorsun? ``Sisifos olarak, o kayayı iterken yüzünde bir gülümseme mi, yoksa öfkeden gözüne dolan yaşlar mı var?``