Amerikan 20. yüzyılının ruhunu şekillendiren, kriz anlarında bir millete kahkahayla nefes aldıran, sahne ışıklarından savaş alanlarının tozlu yollarına kadar uzanan bir ömür. Bob Hope, sadece bir komedyen değil; bir fenomen, bir kurum, hatta bir devlet geleneğiydi. Hayatı, İngiltere'nin soğuk banliyölerinden Hollywood'un parlak yıldızlarına, oradan da dünyanın dört bir yanındaki askeri üslere uzanan, inanılmaz bir azim ve zamanlama ustalığıyla örülmüş bir yolculuktu. O, hızla değişen bir dünyada, mikrofonu eline alıp "Teşekkürler, bayanlar ve baylar!" dediğinde, herkesin bildiği, güvendiği bir sesti. Bu, sıradan bir biyografi değil; bir adamın nasıl kendi kişiliğini, Amerikan eğlencesinin ve vatanseverliğinin sembolüne dönüştürdüğünün, kahkahaların ardındaki derin kararlılığın ve bıraktığı silinmez mirasın hikayesidir. | 
|
- Doğum: 29 Mayıs 1903, Eltham, Londra, İngiltere
- Ölüm: 27 Temmuz 2003, Toluca Lake, Kaliforniya, ABD
- Asıl Adı: Leslie Townes Hope
- Meslekler: Komedyen, Oyuncu, Şarkıcı, Dansçı, Sunucu, Yapımcı
- En Büyük Mirası: 60 yıla yayılan, 11 farklı çatışma döneminde ABD askerlerini eğlendirme misyonu
- Onunla Anılanlar: Bing Crosby, Dorothy Lamour, "Yol" film serisi, Oscar sunuculuğu (19 kez)
- Sloganı: "Teşekkürler ve hatırlayın, ben buradayım sizi eğlendirmek için. Siz buradasınız... neden bilmiyorum."
Bir Göçmenin Şakası: Eltham'dan Cleveland'a YolculukLeslie Townes Hope, beşinci çocuk olarak dünyaya geldiğinde, ailesi onun bir taş ustası ya da marangoz olacağını düşünmüş olabilirdi. Ancak 1908'de, henüz dört yaşındayken ailesiyle birlikte Atlantik'i geçip Ohio, Cleveland'a yerleşmeleri, her şeyi değiştirecekti. Yoksulluk ve göçmen olmanın getirdiği dışlanma, onun ilk savunma mekanizması olarak mizahı keşfetmesine neden oldu. Sokaklarda ve okul koridorlarında kendini kabul ettirmenin yolu, insanları güldürmekten geçiyordu. Dans dersleri aldı, vodvil tiyatrolarında küçük roller kapmak için didindi. "Bob Hope" ismi, daha sert ve akılda kalıcı olduğu için seçilmiş bir sahne adıydı. 1920'lerin sonunda Broadway'deki "Roberta" müzikalindeki "I'll Be Swinging on a Star" performansı, onun yıldızının parlamaya başladığı an oldu. Ancak asıl dönüşüm, radyoyla tanışmasıyla geldi. Mikrofonun soğuk metalik varlığı, onun keskin, hızlı ve kişiye özel şakalarının mükemmel taşıyıcısı oldu. Radyo, Bob Hope'u ulusal bir figüre dönüştürdü.
Sinemanın "Yol"u ve Crosby ile Efsanevi DüelloHollywood başlangıçta ona soğuk davrandı. Radyodaki o büyük başarı, stüdyo patronlarının gözünde onu "sadece sesi olan" bir aktör yapıyordu. Ta ki 1940'ta "Singapore Yolu" filmine kadar. Bu film, sinema tarihinin en ünlü ikililerinden birini, Bob Hope ve Bing Crosby'yi bir araya getirdi. Dorothy Lamour'un da eşlik ettiği bu egzotik macera serisi, doğaçlama, dördüncü duvarı yıkma ve kişisel şakalarla doluydu. Crosby'nin rahat, havalı tavrı ile Hope'un telaşlı, korkak ama kendini beğenmiş karakteri mükemmel bir zıtlık oluşturuyordu. Kamera arkasında da birbirlerine laf atan bu ikili, perdedeki kimistryi gerçek hayata taşıdı. "Yol" filmleri, savaşın gölgesindeki Amerika'ya kaçış ve neşe sunarken, Hope'un sinemadaki yerini sağlamlaştırdı. Ancak onun asıl sahnesi, Hollywood stüdyoları değil, dünyanın dört bir yanındaki askeri kamplar olacaktı.
Kahramanlığın Sesi: Cephelerdeki MikrofonII. Dünya Savaşı patlak verdiğinde, Bob Hope zaten 40'lı yaşlarında, yerleşik bir yıldızdı. Ancak o, rahatlığını terk edip, USO (United Service Organizations) kapsamında askerleri eğlendirmek için yollara düştü. Bu, onun hayatının ve mirasının en belirleyici kararıydı. Kuzey Afrika'dan Pasifik Adaları'na, Kore'den Vietnam'a kadar, nerede Amerikan askeri varsa, Bob Hope oraya gitti. Şovları sadece bir stand-up rutini değil, bir moral operasyonuydu. Evlerini, ailelerini özleyen genç erkek ve kadınlara, tanıdık bir yüz, paylaşılan bir kahkaha, bir parça normallik getirdi. Soğuk Savaş döneminde bile bu misyonunu sürdürdü. Vietnam Savaşı sırasında, ülke içinde savaş karşıtı protestolar artarken, o askerlerin yanında olmaya devam etti. Bu, onu tartışmalı bir figür haline getirse de, askerlerin gözünde o, hiç değişmeyen bir destek sembolüydü. Bu hizmet, ona Kongre Altın Madalyası da dahil olmak üzere sayısız onur getirdi, ancak onun için en büyük ödül, askerlerin yüzündeki tebessümdü.
Ustaların Ustası: Televizyon Çağına HükmetmekTelevizyonun altın çağında, Bob Hope zaten bir efsaneydi. Bu yeni mecrayı, radyodaki gibi ustalıkla sahiplendi. Özel programları, reyting rekorları kırdı. 19 kez Akademi Ödülleri'ni sunması, onu Oscar'ın resmi olmayan yüzü haline getirdi. Açılış monologları, gecenin en çok beklenen anlarıydı; endüstrinin içinden, keskin ama genellikle zararsız şakalarla doluydu. NBC ile olan ömür boyu sözleşmesi, televizyon tarihinde eşi benzeri görülmemiş bir güven ve istikrar ilişkisini temsil ediyordu. Evinde, her an yayına hazır bir televizyon stüdyosu bile vardı. Bu dönemde, onun şahsında Amerikan eğlencesinin kendisi ekrana taşınıyordu: çalışkan, cömert, biraz muhafazakar ve her daim eğlenceye odaklı.
Miras: Kahkahanın ve Hizmetin İkonuBob Hope, 100 yaşında hayata veda ettiğinde, arkasında sadece filmler ve şovlar değil, bir felsefe bıraktı: Mizahın, en karanlık zamanlarda bile birleştirici ve iyileştirici bir güç olduğu inancı. O, göçmen köklerinden, Amerikan rüyasının en yüksek zirvelerine ulaşmıştı. Kariyeri, vodvilden internete kadar uzanan bir yüzyılı kapsıyordu. Psikolojik olarak, sürekli bir onay arayışı ve seyirciyle kurduğu simbiyotik ilişki onu ayakta tuttu. Her şaka, her performans, o anlık bağın bir teyidiydi. Günümüzde, her askeri eğlence turu, her hayırsever komedi galası, onun açtığı yoldan ilerliyor. Bob Hope, bir insandan öte, Amerikan 20. yüzyılının neşeli, cömert ve biraz da kendinden emin sesiydi. Mikrofonu bıraktı, ama kahkahası ve hizmet anlayışı, kültürel hafızamızda sonsuza dek yankılanacak.