Merhaba arkadaşlar! Bu konuyu açmamın sebebi, sanırım birçoğumuzun yaşadığı bir sorun. Evden çalışmak başlarda çok cazip geliyordu ama zamanla fark ettim ki, buza dolabı ile aramdaki mesafe sadece 10 adım! Ofiste en azından kalkıp yürümek, birileriyle konuşmak gibi "atıştırma molalarını" kesen şeyler vardı. Şimdi ise sıkıldığımda, stres yaptığımda veya sadece "bir şeyler yapayım" derken kendimi mutfakta buluyorum. Bu kısır döngüyü kırmak için denediğim bazı şeyleri paylaşmak istiyorum.
Farkına Vardığım Tetikleyiciler
İlk olarak, ne zaman mutfağa yöneldiğimi not almaya başladım. Gerçek açlık değilmiş meğer! Çoğunlukla:
Can sıkıntısı (Uzun ve sıkıcı bir toplantı sonrası)
Stres (Bir iş yetiştirmem gerektiğinde)
Prokrastinasyon (İşi ertelemek için "küçük bir ödül")
Ve en kötüsü, sadece alışkanlık! Bilgisayar başından kalkınca otomatik pilotla mutfağa gidiyordum.
Uyguladığım Basit Taktikler
Bu tetikleyicileri fark ettikten sonra, kendime küçük kurallar koydum. Mükemmel değilim, bazen kırıyorum ama genel olarak işe yarıyor.
1. Çalışma Alanını "Temiz" Tutmak: Masamda sadece su şişesi ve belki bir fincan şekersiz bitki çayı bulunduruyorum. Kesinlikle paketli bir şey yok. Göz önünde olmayınca, akılda da daha az oluyor.
2. "Zorlaştırıcı" Kuralı: Atıştırmalıkları, göz hizasındaki raflardan alıp, en üst rafa, hatta gözle görülmeyen kapalı bir kaba koydum. Ulaşmak için sandalye almak zorunda kalmak bile o anki dürtüyü bastırmaya yetebiliyor.
3. Sağlıklı "Hazırlık": Mutfağa gidersem ve bir şeyler yiyeceksem, önceden hazırladığım seçenekler olsun istedim. Buzdolabında yıkanmış ve doğranmış salatalık, havuç, kırmızı biber veya bir kase yoğurt hep hazır duruyor. Canım cips çektiğinde, önce bir bardak su içip bu seçeneklerden birini deniyorum.
İş Dışı Rutinimde Yaptığım Değişiklik
En önemli bulduğum şey, molalarımı yeniden tanımlamak oldu. Artık "atıştırma molası" yerine "hareket molası" veriyorum. 5 dakika pencereyi açıp derin nefes almak, 10 dakikalığına evin içinde turlamak veya kısa bir esneme hareketi yapmak, zihnimi resetliyor ve mutfağa olan o otomatik yönelimi kırıyor.
Sonuç olarak, bu süreç benim için disiplinden çok farkındalık kazanmakla ilgili. %100 başarılı değilim, bazen o kurabiyeyi yiyorum. Ama eskisi gibi kontrolsüzce değil, bilinçli bir tercih olarak. Siz de evden çalışırken benzer bir döngüye kapıldınız mı? Sizin "mutfakla aranıza mesafe koyma" taktikleriniz neler? Deneyimlerinizi merak ediyorum!
Farkına Vardığım Tetikleyicilerİlk olarak, ne zaman mutfağa yöneldiğimi not almaya başladım. Gerçek açlık değilmiş meğer! Çoğunlukla:
Can sıkıntısı (Uzun ve sıkıcı bir toplantı sonrası)
Stres (Bir iş yetiştirmem gerektiğinde)
Prokrastinasyon (İşi ertelemek için "küçük bir ödül")
Ve en kötüsü, sadece alışkanlık! Bilgisayar başından kalkınca otomatik pilotla mutfağa gidiyordum.
Uyguladığım Basit TaktiklerBu tetikleyicileri fark ettikten sonra, kendime küçük kurallar koydum. Mükemmel değilim, bazen kırıyorum ama genel olarak işe yarıyor.
1. Çalışma Alanını "Temiz" Tutmak: Masamda sadece su şişesi ve belki bir fincan şekersiz bitki çayı bulunduruyorum. Kesinlikle paketli bir şey yok. Göz önünde olmayınca, akılda da daha az oluyor.
2. "Zorlaştırıcı" Kuralı: Atıştırmalıkları, göz hizasındaki raflardan alıp, en üst rafa, hatta gözle görülmeyen kapalı bir kaba koydum. Ulaşmak için sandalye almak zorunda kalmak bile o anki dürtüyü bastırmaya yetebiliyor.
3. Sağlıklı "Hazırlık": Mutfağa gidersem ve bir şeyler yiyeceksem, önceden hazırladığım seçenekler olsun istedim. Buzdolabında yıkanmış ve doğranmış salatalık, havuç, kırmızı biber veya bir kase yoğurt hep hazır duruyor. Canım cips çektiğinde, önce bir bardak su içip bu seçeneklerden birini deniyorum.
İş Dışı Rutinimde Yaptığım DeğişiklikEn önemli bulduğum şey, molalarımı yeniden tanımlamak oldu. Artık "atıştırma molası" yerine "hareket molası" veriyorum. 5 dakika pencereyi açıp derin nefes almak, 10 dakikalığına evin içinde turlamak veya kısa bir esneme hareketi yapmak, zihnimi resetliyor ve mutfağa olan o otomatik yönelimi kırıyor.
Sonuç olarak, bu süreç benim için disiplinden çok farkındalık kazanmakla ilgili. %100 başarılı değilim, bazen o kurabiyeyi yiyorum. Ama eskisi gibi kontrolsüzce değil, bilinçli bir tercih olarak. Siz de evden çalışırken benzer bir döngüye kapıldınız mı? Sizin "mutfakla aranıza mesafe koyma" taktikleriniz neler? Deneyimlerinizi merak ediyorum!