Merhaba arkadaşlar! Sanırım her koleksiyonerin, diğerlerinden biraz daha özel, kalbine biraz daha yakın bir parçası vardır. Ben de bugün sizlerle bu kişisel hazinelerden bahsetmek istiyorum. Benim için bu sorunun cevabı, sadece maddi bir değerden çok daha fazlasını ifade ediyor. Belki sizde de böyle bir eser vardır, kim bilir?
Benim Kalbimin Köşesindeki: Küçük Bir Suluboya
Koleksiyonumdaki en değerli parça, maddi olarak en pahalısı değil. Hatta belki teknik olarak en kusursuzu da sayılmaz. Ama benim için paha biçilmez olan, 20. yüzyıl başlarında, İstanbul'dan bir liman manzarasını betimleyen küçük bir suluboya çalışması. İşin ilginç tarafı, sanatçısı çok ünlü biri değil. Ancak o tabloda, bugün artık değişmiş olan bir İstanbul silüetini, o dönemin naif ve hüzünlü renk paletiyle görmek beni her seferinde çok etkiliyor. Çerçevesinden tutun, kağıdının hafif sararmış dokusuna kadar her detayı, onunla kurduğum bağın bir parçası.
Neden "O" Parça?
Bence bir eserin sizin "en sevdiğiniz" olması, genellikle şu üç şeyden birisiyle (ya da hepsiyle!) ilgili:
1. Hikaye: Eseri nasıl edindiğiniz, size kimin hediye ettiği veya sizde hangi anıyı canlandırdığı.
2. Duygusal Bağ: Sizde uyandırdığı his. Hüzün, neşe, huzur... Sanatın en saf halidir bu.
3. Estetik ve Teknik Hayranlık: Sanatçının becerisine, kullandığı renklere, kompozisyona duyduğunuz saf hayranlık.
Benim suluboyam, bu üçünü de içeriyor. Geçenlerde fark ettim ki, yorgun bir günün sonunda onun önünde durup detaylarını incelemek beni inanılmaz rahatlatıyor. Sanırım bir eserle kurulan bu sessiz diyalog, koleksiyonerliğin en büyük ödülü.
Sizin Hikayeniz Nedir?
Şimdi sıra sizde! Belki siz de bir antikacıda keşfettiğiniz bir obje, dedenizden kalan bir hat levhası, çağdaş bir sanatçıdan aldığınız küçük bir heykelcik ya da bir müzayedede heyecanla kazandığınız bir baskıya sahipsinizdir.
Sizi o parçaya bağlayan şey ne? Onu ilk gördüğünüz anı hatırlıyor musunuz? Yoksa sizin için değeri, zamanla mı arttı?
Umarım bu konu, herkesin o özel parçasını düşünmesine ve belki de yeniden keşfetmesine vesile olur. Koleksiyon yapmak sadece biriktirmek değil, aynı zamanda bir yolculuk ve anı biriktirmektir bence.
Benim Kalbimin Köşesindeki: Küçük Bir SuluboyaKoleksiyonumdaki en değerli parça, maddi olarak en pahalısı değil. Hatta belki teknik olarak en kusursuzu da sayılmaz. Ama benim için paha biçilmez olan, 20. yüzyıl başlarında, İstanbul'dan bir liman manzarasını betimleyen küçük bir suluboya çalışması. İşin ilginç tarafı, sanatçısı çok ünlü biri değil. Ancak o tabloda, bugün artık değişmiş olan bir İstanbul silüetini, o dönemin naif ve hüzünlü renk paletiyle görmek beni her seferinde çok etkiliyor. Çerçevesinden tutun, kağıdının hafif sararmış dokusuna kadar her detayı, onunla kurduğum bağın bir parçası.
Neden "O" Parça?Bence bir eserin sizin "en sevdiğiniz" olması, genellikle şu üç şeyden birisiyle (ya da hepsiyle!) ilgili:
1. Hikaye: Eseri nasıl edindiğiniz, size kimin hediye ettiği veya sizde hangi anıyı canlandırdığı.
2. Duygusal Bağ: Sizde uyandırdığı his. Hüzün, neşe, huzur... Sanatın en saf halidir bu.
3. Estetik ve Teknik Hayranlık: Sanatçının becerisine, kullandığı renklere, kompozisyona duyduğunuz saf hayranlık.
Benim suluboyam, bu üçünü de içeriyor. Geçenlerde fark ettim ki, yorgun bir günün sonunda onun önünde durup detaylarını incelemek beni inanılmaz rahatlatıyor. Sanırım bir eserle kurulan bu sessiz diyalog, koleksiyonerliğin en büyük ödülü.
Sizin Hikayeniz Nedir?Şimdi sıra sizde! Belki siz de bir antikacıda keşfettiğiniz bir obje, dedenizden kalan bir hat levhası, çağdaş bir sanatçıdan aldığınız küçük bir heykelcik ya da bir müzayedede heyecanla kazandığınız bir baskıya sahipsinizdir.
Sizi o parçaya bağlayan şey ne? Onu ilk gördüğünüz anı hatırlıyor musunuz? Yoksa sizin için değeri, zamanla mı arttı?
Umarım bu konu, herkesin o özel parçasını düşünmesine ve belki de yeniden keşfetmesine vesile olur. Koleksiyon yapmak sadece biriktirmek değil, aynı zamanda bir yolculuk ve anı biriktirmektir bence.