İskoçya'nın sisli ve sert sokaklarından, dünyanın en pahalı ve parlak ışıklarına uzanan bir yol. Bu yolda yürüyen adam, sadece bir aktör değil, bir fenomen, bir taşlaşmış irade ve kendi kaderini yazmış bir karakterdi. Thomas Sean Connery, Edinburgh'un yoksul Fountainbridge semtinde doğdu. Sütçülük yaparak, ceset taşıyarak, tuğla dizerek geçen bir gençlik, onun karakterine, o çelik gibi duruşuna ve alttan alta kaynayan öfkesine şekil verdi. Bedeni, İngiliz Kraliyet Donanması'ndan tıbbi sebeple erken terhis edilmiş olsa da, ruhu asla teslim olmadı. O, bir neslin James Bond'u olarak tarihe geçti. Ancak Connery, bu ikonik rolün gölgesinde kalmayı reddetti. Bond, onun için bir başlangıçtı sadece; dünyanın kapılarını aralayan, ama ardından kendi sanatsal doyumu ve saygınlığı için tekmeleyerek kapattığı bir kapı. Perdede yarattığı manyetik çekim, sadece fiziksel bir güç değil, derinlerde yatan bir zeka, kurnazlık ve savunmasızlığın tehlikeli karışımıydı. Bu biyografi, sadece ilk Bond'u değil, bir sanatçıyı, inatçı bir İskoç'u ve kendi kurallarıyla yaşamış bir efsanenin hikayesini anlatıyor. | 
|
- Tam Adı: Thomas Sean Connery
- Doğum: 25 Ağustos 1930, Fountainbridge, Edinburgh, İskoçya
- Ölüm: 31 Ekim 2020, Nassau, Bahamalar
- Meslek: Aktör, Yapımcı
- En İkonik Rolü: James Bond (7 film)
- Önemli Ödülleri: 1 Oscar (En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu, "The Untouchables"), 2 BAFTA, 3 Altın Küre
- Damga Vuran Özelliği: Yerinden oynatılamaz bir karizma, kendine özgü vurgusu ve ekran üzerinde tartışmasız otorite.
Çelik ve Süt: Fountainbridge'den Dünyaya Açılan PencerelerThomas Sean Connery'nin çocukluğu, sanayileşmiş Edinburgh'un kokuları ve sesleriyle doluydu. Babası fabrika işçisi, annesi temizlikçiydi. Ailenin maddi durumu o kadar kötüydü ki, Sean'ın ilk yatağı, ailesinin tek odalı dairesinde bir çekmeceydi. On üç yaşında okulu bıraktı. Hayat, teorilerle değil, yumruklarla ve somut işlerle öğretiyordu. Sütçü çıraklığı yaparken, kasları gelişti; beden eğitimi öğretmeni olma hayaliyle vücut geliştirmeye başladı. Bu disiplin, ona ömür boyu taşıyacağı fiziği ve özgüveni verdi.
Ancak gerçek dünya daha acımasızdı. Donanmada geçirdiği kısa süre, ülser nedeniyle sonlandı. Edinburgh'da işçilik yaparken, bir dövme atölyesinde "İskoçya ve Anne" yazısını sırtına işletti – bu, onun kökenlerine olan bağlılığının fiziksel ve kalıcı bir ifadesi olacaktı. Futbol, ona bir kaçış kapısı gibi göründü. İyi bir futbolcuydu ve hatta Manchester United'dan teklif aldığı söylenir. Ancak bir akıl hocası ona, futbol kariyerinin otuzlu yaşlarında biteceğini, oyunculuğun ise ömür boyu sürebileceğini söyledi. Connery, uzun vadeli düşündü. Londra'ya gitti, müzikallerde figüranlık yaptı, tiyatroda kendini geliştirdi. Sert İskoç aksanı ve büyük bedeniyle "klasik" bir İngiliz aktörü olmaya uygun değildi. Ama o, farklı olanın gücünü keşfetmek üzereydi.
Bond. Sadece Bond. Ve Sonra Asla Sadece Bond1962'de, prodüktörler Albert R. Broccoli ve Harry Saltzman, Ian Fleming'in casusunu perdeye taşımak istiyordu. Fleming başta Connery'nin fazla "ham" ve işçi sınıfından olduğunu düşündü. Ancak Connery'nin yaptığı deneme çekimi her şeyi değiştirdi. O, Bond'u kitaplardaki soğuk katilden, cazibesi ve mizah anlayışı olan, tehlikeli bir maceracıya dönüştürdü. "Dr. No", bir kültür şokuydu. Connery, kravatlı, silahlı, kadınlarla flört eden bir ikon yarattı. "From Russia with Love" ve özellikle "Goldfinger" ile bu ikon, dünya çapında bir süperstar haline geldi.
Ancak şöhretin bedeli ağırdı. Sürekli bir kamera bombardımanı, mahremiyetin yok oluşu ve kendisini "sadece Bond" olarak gören bir endüstri... Connery, rolün kendisini hapsettiğini hissetmeye başladı. Daha zorlu roller aradı. Alfred Hitchcock'un "Marnie" filminde travmatık bir tecavüzcüyü oynayarak stüdyoyu şaşkına çevirdi. Ama izleyiciler onu hala Bond olarak görmek istiyordu. Bu ikilem, onu yordu ve öfkelendirdi.
Taçtan Kaçış ve Sanatsal İntikam1970'lerde Connery, Bond'u (bir kez George Lazenby'ye verdikten sonra) "Diamonds Are Forever" için geri döndü, ancak hissettiği tiksinti daha da derinleşmişti. Bu dönemde, kariyeri bir durgunluğa girdi. Ancak 80'ler, onun için bir rönesans, bir sanatsal intikam çağı oldu. John Boorman'ın efsanevi "Excalibur" filminde Kral Arthur'u oynayarak bir efsanenin ta kendisi haline geldi. Terry Gilliam'ın "Time Bandits"inde agresif bir Kral Agamemnon'u canlandırarak komedi yeteneğini gösterdi.
Ve sonra 1987 geldi. Brian De Palma'nın "The Untouchables"ında, köşeli, ahlakçı, İrlandalı polis memuru Jimmy Malone'u oynadı. Bu rol, ona hak ettiği saygıyı getirdi. "Chicago Way" diye bağırdığı sahnede, tüm oyunculuk kariyerinin özeti gibiydi: sert, bilge, ölümcül. Bu performansla En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Oscar'ını kucakladı. Artık "eski Bond" değil, saygın bir karakter oyuncusuydu. Steven Spielberg'in "Indiana Jones and the Last Crusade"de Indiana Jones'un babası Henry Jones'u oynayarak, yeni bir nesle de kendini sevdirdi. Bu rol, otoriter ama sevecen bir baba figürüyle, onun karizmasının farklı bir tonunu gösterdi.
Asla Unutmadığı Topraklar: İskoçya ve MirasıConnery, Hollywood yıldızı olsa da kalbi hep İskoçya'daydı. İskoç bağımsızlığının açık sözlü bir destekçisiydi, bunu birçok röportajında dile getirdi ve maddi olarak da destekledi. Bu durum, onun Birleşik Krallık'taki bazı çevrelerde tartışmalı bir figür olmasına neden oldu. Sanatına yansıması ise, "The Hill" gibi filmlerdeki isyankar ruhunda ve "Highlander"daki İspanyol asıllı Mısırlı Ramirez rolünü bile bir İskoç gururuyla oynamasında görülebilirdi.
Kişisel hayatı da mücadelelerle doluydu. Aktris Diane Cilento ile olan evliliği ve oğlu Jason Connery'nin yetiştirilmesi sıkıntılı geçti. Daha sonra ressam Micheline Roquebrune ile olan evliliği ise ömrünün sonuna kadar sürdü. 2000'de "Entrapment" filmiyle perdeye veda eden Connery, 2003'teki "The League of Extraordinary Gentlemen"ın zorlu çekimlerinden sonra, hayatının geri kalanını golf oynayarak ve Bahamalar'daki evinde sakin bir hayat sürerek geçirdi. 31 Ekim 2020'de, 90 yaşında hayata gözlerini yumdu.
Sean Connery'nin mirası, sadece 007'nin ilk ve birçoklarına göre en iyi yüzü değildir. O, kendi kaderini çizen, yeteneklerine olan inancı sayesinde bir endüstrinin kurallarını zorlayan ve en nihayetinde saygınlığını zorla alan bir adamdı. O, bir aslandı. Sessiz, gururlu, tehlikeli ve asla evcilleştirilemeyen. Perdedeki her bakışı, her esprisi, her yumruğu, Fountainbridge'de öğrendiği hayat derslerinin bir yansımasıydı. Ve biz, izleyiciler, onun bu muazzam varlığına hayran kalmaya devam ediyoruz.