Sabahın altısında çalan o alarm sesiyle başlıyor her şey. 
Yataktan kalk, aynı trafiğe dal, aynı binaya gir, aynı bilgisayarın başına geç. Yaptığın iş, dün yaptığınla aynı. Yarın da aynı olacak. Bazen içinizden bir ses, "Bu kadar mı?" diye soruyor değil mi? İşte tam o anda, Yunan mitolojisinin en meşhur "işçisi" Sisifos geliyor aklıma. Tanrıları kızdırmış, cezası ise sonsuz bir tekrar: Bir kayayı bir tepeye çıkarmak. Tam zirveye ulaştığında, kaya aşağı yuvarlanır ve Sisifos yeniden başlar. Peki, Albert Camus bize bu adamın *mutlu* olduğunu söylüyor. Ciddi olamaz! Biz günde sekiz saat ofiste oturup isyan ederken, o kayayı iten adam nasıl mutlu olabilir? 
Absürtün Taşın Altındaki Eller
Camus’nün *Sisifos Söyleni*’ni okumamış olanlar için kısaca özetleyeyim: Ona göre hayat, anlamsız ve absürttür. Biz, anlam arayan varlıklarız ama evren bize sessiz kalır. İşte bu çatışma, absürt duygusunu doğurur. Sisifos da bu absürtün somut halidir. Amacı olmayan, sonu gelmeyen bir iş. Peki Camus bu noktada ne yapıyor? İntihar veya inanç gibi kaçış yollarını reddediyor ve diyor ki:
Nasıl yani? Cevap, *kabul* ve *isyan* kavramlarında gizli. Camus’e göre Sisifos, kaderinin tamamen farkındadır. Taşın aşağı yuvarlanacağını bilir. İşte bu bilinç, onu trajik bir kahramana dönüştürür. Çünkü artık umutsuz bir köle değil, kaderine meydan okuyan bir isyancıdır. Taşı her yeniden itmeye başladığında, tanrılara değil, anlamsızlığa karşı bir zafer kazanır. Mutluluk da buradadır; kendi varoluşunun efendisi olmakta, koşullara boyun eğmemekte.
Peki Ya Bizim Taşımız?
Şimdi dönüp kendi "kayamıza" bakalım. Excel tabloları, bitmeyen mailler, aynı müşteri şikayetleri... Bunlar da birer Sisifos kayası değil mi? Camus’nün bize fısıldadığı şey şu: Asıl trajedi, taşı itmek değil, onu anlamsız bulup yine de itmeye devam etmektir. Yani, işimizden nefret ederken, onu sadece bir maaş çeki için yaparken, biz aslında absürtü kabullenememişizdir. İçimizde bir anlam arar, bulamayınca da mutsuz oluruz.
Peki alternatif ne? Belki de Sisifos gibi, "Evet, bu anlamsız. Ama bu benim kayam. Ve ben onu nasıl iteceğimi seçebilirim" diyebilmek. İş arkadaşına gülümsemek, küçük bir detayı güzelleştirmek, hatta sadece o an, o işi yaparken var olduğunun bilincine varmak... Bu bir "pozitif düşün" tavsiyesi değil. Bu, derin bir varoluşsal isyan. "Bu dünya saçma, ben de saçmayım. Öyleyse devam edeceğim!" demek.
Mutluluk, Varış Noktasında Değil Yolda mı?
Burada Stoacılıkla ince bir bağ kurulabilir. Stoacılar da kontrolümüz dışındaki şeyleri (taşın yuvarlanması) kabullenip, kontrol edebildiklerimize (onu nasıl ittiğimiz, tutumumuz) odaklanmayı öğütler. Mutluluk, taşı zirveye çıkarmakta değil, itme eyleminin kendisinde, o anda olabilir. Belki de modern dünyanın bize dayattığı "başarı = mutluluk" formülü, bizi hep ulaşılacak bir zirveye kitlediği için, yolun kendisini görmemizi engelliyor.
Sonuç olarak, Camus bize kolay bir mutluluk reçetesi sunmuyor. Aksine, zorlu bir davette bulunuyor: Anlamsızlığın soğuk yüzüne bakma ve yine de ilerleme cesareti gösterme daveti. Sisifos’un mutluluğu, bir zafer çığlığıdır. Peki biz, ofisimizde, atölyemizde, evimizde, kendi kayamızı iterken, o çığlığı atabilecek miyiz? Yoksa sadece homurdanmaya devam mı edeceğiz?
Sorum şu: **Sizce, günlük hayatımızın tekrarlayan, bazen anlamsız gelen işlerinde, gerçekten bir "Sisifos mutluluğu" bulmak mümkün mü, yoksa bu, sadece acıyı romantikleştiren bir felsefe oyunu mu?**
Yataktan kalk, aynı trafiğe dal, aynı binaya gir, aynı bilgisayarın başına geç. Yaptığın iş, dün yaptığınla aynı. Yarın da aynı olacak. Bazen içinizden bir ses, "Bu kadar mı?" diye soruyor değil mi? İşte tam o anda, Yunan mitolojisinin en meşhur "işçisi" Sisifos geliyor aklıma. Tanrıları kızdırmış, cezası ise sonsuz bir tekrar: Bir kayayı bir tepeye çıkarmak. Tam zirveye ulaştığında, kaya aşağı yuvarlanır ve Sisifos yeniden başlar. Peki, Albert Camus bize bu adamın *mutlu* olduğunu söylüyor. Ciddi olamaz! Biz günde sekiz saat ofiste oturup isyan ederken, o kayayı iten adam nasıl mutlu olabilir? Absürtün Taşın Altındaki EllerCamus’nün *Sisifos Söyleni*’ni okumamış olanlar için kısaca özetleyeyim: Ona göre hayat, anlamsız ve absürttür. Biz, anlam arayan varlıklarız ama evren bize sessiz kalır. İşte bu çatışma, absürt duygusunu doğurur. Sisifos da bu absürtün somut halidir. Amacı olmayan, sonu gelmeyen bir iş. Peki Camus bu noktada ne yapıyor? İntihar veya inanç gibi kaçış yollarını reddediyor ve diyor ki:
Nasıl yani? Cevap, *kabul* ve *isyan* kavramlarında gizli. Camus’e göre Sisifos, kaderinin tamamen farkındadır. Taşın aşağı yuvarlanacağını bilir. İşte bu bilinç, onu trajik bir kahramana dönüştürür. Çünkü artık umutsuz bir köle değil, kaderine meydan okuyan bir isyancıdır. Taşı her yeniden itmeye başladığında, tanrılara değil, anlamsızlığa karşı bir zafer kazanır. Mutluluk da buradadır; kendi varoluşunun efendisi olmakta, koşullara boyun eğmemekte.
Peki Ya Bizim Taşımız?Şimdi dönüp kendi "kayamıza" bakalım. Excel tabloları, bitmeyen mailler, aynı müşteri şikayetleri... Bunlar da birer Sisifos kayası değil mi? Camus’nün bize fısıldadığı şey şu: Asıl trajedi, taşı itmek değil, onu anlamsız bulup yine de itmeye devam etmektir. Yani, işimizden nefret ederken, onu sadece bir maaş çeki için yaparken, biz aslında absürtü kabullenememişizdir. İçimizde bir anlam arar, bulamayınca da mutsuz oluruz.
Peki alternatif ne? Belki de Sisifos gibi, "Evet, bu anlamsız. Ama bu benim kayam. Ve ben onu nasıl iteceğimi seçebilirim" diyebilmek. İş arkadaşına gülümsemek, küçük bir detayı güzelleştirmek, hatta sadece o an, o işi yaparken var olduğunun bilincine varmak... Bu bir "pozitif düşün" tavsiyesi değil. Bu, derin bir varoluşsal isyan. "Bu dünya saçma, ben de saçmayım. Öyleyse devam edeceğim!" demek.
Mutluluk, Varış Noktasında Değil Yolda mı?Burada Stoacılıkla ince bir bağ kurulabilir. Stoacılar da kontrolümüz dışındaki şeyleri (taşın yuvarlanması) kabullenip, kontrol edebildiklerimize (onu nasıl ittiğimiz, tutumumuz) odaklanmayı öğütler. Mutluluk, taşı zirveye çıkarmakta değil, itme eyleminin kendisinde, o anda olabilir. Belki de modern dünyanın bize dayattığı "başarı = mutluluk" formülü, bizi hep ulaşılacak bir zirveye kitlediği için, yolun kendisini görmemizi engelliyor.
Sonuç olarak, Camus bize kolay bir mutluluk reçetesi sunmuyor. Aksine, zorlu bir davette bulunuyor: Anlamsızlığın soğuk yüzüne bakma ve yine de ilerleme cesareti gösterme daveti. Sisifos’un mutluluğu, bir zafer çığlığıdır. Peki biz, ofisimizde, atölyemizde, evimizde, kendi kayamızı iterken, o çığlığı atabilecek miyiz? Yoksa sadece homurdanmaya devam mı edeceğiz?
Sorum şu: **Sizce, günlük hayatımızın tekrarlayan, bazen anlamsız gelen işlerinde, gerçekten bir "Sisifos mutluluğu" bulmak mümkün mü, yoksa bu, sadece acıyı romantikleştiren bir felsefe oyunu mu?**