Sıkı durun, size bir sorum var: Bir define haritası çizseydiniz, "X" işaretini nereye koyardınız? Issız bir adaya mı? Gizli bir mağaraya mı? Peki ya... sıradan bir tarlanın ortasına, üç metre toprağın altına? 
İnanması güç ama, dünyanın bir yerinde, tam olarak böyle bir "hazine" yatıyor: Toprağın derinliklerine gömülmüş, paslanmış, sessiz bir piyano.
Gelin bu tuhaf hikayenin başına, 1970'lerin İngiltere'sine gidelim. Sanat dünyası, alışılmışın dışına çıkmak, izleyiciyi şok etmek için yarışıyordu. İşte tam da bu sırada, genç bir sanatçı olan **Roger Lloyd Pack** (evet, *Only Fools and Horses* dizisinden tanıdığımız Trigger!) değil, onun yakın arkadaşı **John L. Woods** devreye girdi. Woods, sanatın kalıcı olması gerektiği fikrine isyan ediyordu. Ona göre sanat, doğanın bir parçası olmalı, zamanla değişmeli ve hatta... yok olmalıydı.
Bir Piyano için Mezar Kazmak
Ve böylece, 1976 yılında, İngiltere'nin Bedfordshire kırsalında tuhaf bir cenaze töreni gerçekleşti. Woods, kullanılmış bir piyano satın aldı. Onu süslemedi, üzerine resim yapmadı. Bunun yerine, bir arkadaşının çiftliğinde, tam üç metre derinliğinde bir çukur kazdı.
Piyanoyu usulca bu çukura indirdi, üzerini toprakla örttü ve üstüne de sade, küçük bir taş yerleştirdi. Taşın üzerinde sadece şu yazıyordu: "**Piyano. John L. Woods. 1976.**"
Olay bu kadar mıydı? Kesinlikle hayır! Woods'un yaptığı şey, sanatı galerilerin steril duvarlarından kurtarıp, doğanın kollarına bırakmaktı. Bu eser, izleyici olmadan, sessiz sedasız, yağmurun, soğuğun, solucanların ve mikroorganizmaların merhametine terk edilmişti. Bu piyano, belki de dünyanın en yavaş çalınan enstrümanıydı; bestesi, çürümenin ve dönüşümün sesiz senfonisi.
Zamanın Bestecisi: Doğa
Peki, o gömüldükten sonra ne oldu? Piyano, toprağın altında kendi gizli hayatını yaşamaya başladı. Ahşap kısımlar çürüdü, teller paslandı, pedallar bir daha asla hareket etmemek üzere dondu. Kökler onun etrafını sardı, böcekler için bir yuva haline geldi. Sanatçının kendisi bile tam olarak nereye gömdüğünü unuttu! Eser, kelimenin tam anlamıyla "toprak oldu". Bu, bir yok oluş değil, dönüşüm performansıydı. Sanat, izleyicinin hafızasında ve fikirlerinde yaşayacaktı, müzede değil.
Yıllar sonra, 2010'lu yıllarda, bir belgesel ekibi ve meraklı sanatseverler, eski haritaları ve anıları kullanarak bu efsanevi piyanonun yerini bulmaya çalıştı. Ve sonunda, bir metal dedektörünün sesiyle, toprağın altındaki paslı tellere ulaştılar. Ama onu çıkarmadılar. Çünkü onun hikayesi, orada, toprağın altında devam ediyordu. Onu görmek için kazmak, eserin ruhunu öldürmek olurdu.
Belki de gerçek hazine, altın veya mücevher değildir. Belki de hazine, bize **geçiciliği**, **doğanın gücünü** ve **geleneksel olanın dışında düşünmeyi** hatırlatan bu tuhaf, şiirsel fikrin ta kendisidir.
Peki sizce bu bir dahice sanat eseri mi, yoksa çılgınca bir zaman kaybı mı? Eğer bir gün yolda yürürken "Burada Gömülü Bir Piyano Var" yazan bir tabela görseniz, durup bir an düşünür müydünüz?
İnanması güç ama, dünyanın bir yerinde, tam olarak böyle bir "hazine" yatıyor: Toprağın derinliklerine gömülmüş, paslanmış, sessiz bir piyano.Gelin bu tuhaf hikayenin başına, 1970'lerin İngiltere'sine gidelim. Sanat dünyası, alışılmışın dışına çıkmak, izleyiciyi şok etmek için yarışıyordu. İşte tam da bu sırada, genç bir sanatçı olan **Roger Lloyd Pack** (evet, *Only Fools and Horses* dizisinden tanıdığımız Trigger!) değil, onun yakın arkadaşı **John L. Woods** devreye girdi. Woods, sanatın kalıcı olması gerektiği fikrine isyan ediyordu. Ona göre sanat, doğanın bir parçası olmalı, zamanla değişmeli ve hatta... yok olmalıydı.
Bir Piyano için Mezar KazmakVe böylece, 1976 yılında, İngiltere'nin Bedfordshire kırsalında tuhaf bir cenaze töreni gerçekleşti. Woods, kullanılmış bir piyano satın aldı. Onu süslemedi, üzerine resim yapmadı. Bunun yerine, bir arkadaşının çiftliğinde, tam üç metre derinliğinde bir çukur kazdı.
Piyanoyu usulca bu çukura indirdi, üzerini toprakla örttü ve üstüne de sade, küçük bir taş yerleştirdi. Taşın üzerinde sadece şu yazıyordu: "**Piyano. John L. Woods. 1976.**"Olay bu kadar mıydı? Kesinlikle hayır! Woods'un yaptığı şey, sanatı galerilerin steril duvarlarından kurtarıp, doğanın kollarına bırakmaktı. Bu eser, izleyici olmadan, sessiz sedasız, yağmurun, soğuğun, solucanların ve mikroorganizmaların merhametine terk edilmişti. Bu piyano, belki de dünyanın en yavaş çalınan enstrümanıydı; bestesi, çürümenin ve dönüşümün sesiz senfonisi.
Zamanın Bestecisi: DoğaPeki, o gömüldükten sonra ne oldu? Piyano, toprağın altında kendi gizli hayatını yaşamaya başladı. Ahşap kısımlar çürüdü, teller paslandı, pedallar bir daha asla hareket etmemek üzere dondu. Kökler onun etrafını sardı, böcekler için bir yuva haline geldi. Sanatçının kendisi bile tam olarak nereye gömdüğünü unuttu! Eser, kelimenin tam anlamıyla "toprak oldu". Bu, bir yok oluş değil, dönüşüm performansıydı. Sanat, izleyicinin hafızasında ve fikirlerinde yaşayacaktı, müzede değil.
Yıllar sonra, 2010'lu yıllarda, bir belgesel ekibi ve meraklı sanatseverler, eski haritaları ve anıları kullanarak bu efsanevi piyanonun yerini bulmaya çalıştı. Ve sonunda, bir metal dedektörünün sesiyle, toprağın altındaki paslı tellere ulaştılar. Ama onu çıkarmadılar. Çünkü onun hikayesi, orada, toprağın altında devam ediyordu. Onu görmek için kazmak, eserin ruhunu öldürmek olurdu.
Belki de gerçek hazine, altın veya mücevher değildir. Belki de hazine, bize **geçiciliği**, **doğanın gücünü** ve **geleneksel olanın dışında düşünmeyi** hatırlatan bu tuhaf, şiirsel fikrin ta kendisidir.
Peki sizce bu bir dahice sanat eseri mi, yoksa çılgınca bir zaman kaybı mı? Eğer bir gün yolda yürürken "Burada Gömülü Bir Piyano Var" yazan bir tabela görseniz, durup bir an düşünür müydünüz?