Roldeki Kötü Adam, Gerçek Hayatta Melek Gibi: Karakterle Kişiliği En Zıt Oyuncular

Hepimiz yaşamışızdır bu şaşkınlığı. Ekranda izlerken içinizi bir korku, bir nefret kaplar, "Bu adam gerçekten çok kötü!" dersiniz. Sonra bir röportajını izlersiniz veya hayır işleriyle ilgili bir haber okursunuz ve kalbiniz erir. İşte o an, oyuncunun dehasına bir kez daha hayran kalırsınız. Ben de bu ikilemi en iyi yaşatan, rolü ile gerçek kişiliği arasında uçurum olan oyuncuları düşününce, aklıma hemen birkaç isim geliyor. Gelin bu büyülü (ve biraz da şaşırtıcı) dönüşümlere yakından bakalım.

Anthony Hopkins - Hannibal Lecter

Sanırım bu listenin tartışmasız başında o geliyor. Anthony Hopkins, Hannibal Lecter rolüyle sadece izleyiciyi değil, kendisini bile korkutmuş bir isim. O kadar ki, setten ayrıldıktan sonra bile karakterin soğuk bakışlarını ve sesini üzerinden atamadığını söylemişti. Peki ya gerçekte? Kendisi son derece kibar, nazik, müzik ve resimle ilgilenen, sakin bir insan. Hatta "Jolly Good Fellow" (Neşeli İyi Biri) olarak anılmayı sevdiğini bile söylemişti. Bu kadar incelikli ve kültürlü bir adamdan, dünyanın en ikonik seri katilini yaratmasını bekler miydiniz? İnanılmaz bir kontrast!

Jack Gleeson - Joffrey Baratheon

Game of Thrones izleyicilerinin ortak nefret noktasıydı. Joffrey Baratheon karakteri öyle bir sevildi ki, oyuncusu Jack Gleeson'a gerçek hayatta da hakaret edenler, tehditler yağdıranlar oldu. Peki Jack Gleeson bu rolü bıraktıktan sonra ne yaptı? Oyunculuğu tamamen bırakıp felsefe ve teoloji okumaya gitti! Röportajlarında son derece alçakgönüllü, zeki ve nazik biri olduğu hemen fark ediliyor. Rolünün verdiği ünü ve parayı reddedip sıradan bir öğrenci hayatına dönmesi, onun gerçek kişiliğini anlamak için yeterli bence. Ekrandaki o şımarık, acımasız zalimle, gerçekteki bilge ve sakin genç adam arasındaki fark gerçekten baş döndürücü.

Andrew Lincoln - Rick Grimes

Bu biraz farklı bir örnek, çünkü Rick kötü bir adam değil, bir kahraman. Ama The Walking Dead'deki o sert, kararlı, zamanla acımasızlaşan lider portresi, oyuncunun kendisinden o kadar uzak ki! Andrew Lincoln, setteki en neşeli, şakacı, enerjisi yüksek insanlardan biri olarak biliniyor. Sahne aralarında herkesi güldürdüğü, setin moral kaynağı olduğu söylenir. Hatta o meşhur "Coral!" (Carl) çığlıklarının provalarını yaparken bile ciddi kalamayıp güldüğü oluyormuş. En kasvetli ve umutsuz sahneleri çeken bir adamın, kamera arkasında bir palyaço gibi olması bence oyunculuğun sihirli yanını gösteriyor.

Ralph Fiennes - Lord Voldemort

Harry Potter evreninin en büyük kötüsü, Lord Voldemort... Burnu yok, yüzünde hiç insani ifade yok, sadece saf kötülük. Ralph Fiennes bu rolü oynarken, karakteri sadece fiziksel olarak değil, ruhsal olarak da canlandırmak için büyük çaba sarf etti. Peki gerçekte? Fiennes, İngiliz tiyatrosunun saygın isimlerinden, oldukça entelektüel ve ağırbaşlı biri. Ama asıl çarpıcı olan, şef gibi hassas bir yönünün olması. Hatta İtalya'da bir restoran işletmeciliği yapmışlığı var. "Şeytan" rolündeki adamın aynı zamanda bir "şef" olması, ne muhteşem bir tezat değil mi?

Sonuç olarak, işte bu zıtlıklar bize iyi oyunculuğun ne olduğunu hatırlatıyor. Bu oyuncular, kendi kişiliklerinin tamamen dışına çıkıp, inandırıcı bir karakter yaratmak için adeta birer "ruh şifreci" gibi çalışıyorlar. Onları izlerken aslında gördüğümüz şey, saf yetenek ve emek.

Peki siz bu konuda ne düşünüyorsunuz? Hangi oyuncunun rolü ve gerçek kişiliği arasındaki fark sizi en çok şaşırttı? Heath Ledger'ın Joker'i mi, yoksa başka bir isim mi? Yorumlarda tartışalım!