Sıkı durun, size tarihin belki de en sıcak, en insani ve en tuhaf çatışmasından bahsedeceğim. Hiç düşündünüz mü, bir savaş alanında düşman askerlerin birbirine kurşun sıkmak yerine, birlikte şarkı söyleyip içki içtiği, hatta futbol maçı yaptığı bir an yaşanmış olabilir mi? İnanması güç ama, bu bir efsane değil, ``I. Dünya Savaşı``nın donmuş ve çamurlu siperlerinde gerçekten yaşandı! Gelin, ``1914 Noel Ateşkesi``ne doğru kısa bir yolculuğa çıkalım. 
`
Siperlerdeki Beklenmedik Sessizlik`
1914'ün Aralık ayı, Batı Cephesi'ndeki askerler için cehennemi andırıyordu. Soğuk, çamur, fareler ve sürekli ölüm korkusu... İngiliz, Fransız ve Alman askerleri, bazen sadece birkaç on metre uzaktaki siperlerde birbirlerini gözlüyordu. Noel arifesinde ise inanılmaz bir şey oldu. Alman siperlerinden yükselen ``"Stille Nacht" (Silent Night)`` ilahisinin sesi, ölüm sessizliğini yırttı. İngiliz siperlerinden de alkışlar ve kendi dillerinde aynı ilahinin söylenişi yankılandı. Bir anda, savaş makinesi durmuştu. Askerler, birbirlerine ``"Mutlu Noeller!"`` diye bağırıyordu.
`
"Düşman"la Tokalaşmak ve Şarkı Söylemek`
Ertesi sabah, cesur birkaç asker siperlerinden çıkıp, kimse ateş etmediği için cesaretlenen diğerleri onları takip etti. ``İki tarafın askerleri, birkaç saat önce öldürmeye çalıştıkları insanlarla, ölü bölgede buluşup tokalaştı, sigara ve yiyecek takas etti, birlikte fotoğraf çektirdi.`` Hatta bazı bölgelerde, Almanların getirdiği bira ve İngilizlerin getirdiği konserve sığır eti (corned beef) birlikte paylaşıldı! Subaylar bu duruma şaşkın ve bir o kadar da endişeliydi. Çünkü bu kardeşleşme, onların "düşman" imajını yerle bir ediyordu.
`
Siperler Arası Futbol Maçı ve Ortak Cenazeler`
Bu insani mucize daha da ilginçleşti. Bazı kayıtlara ve mektuplara göre, askerler ``siperler arasındaki araziyi temizleyip, şapkalardan kale direkleri yaparak futbol maçları düzenledi.`` Kim kazandı? Kimse tam olarak bilmiyor, çünkü önemli olan oyunun kendisiydi!
Daha da dokunaklı olanı, iki tarafın askerlerinin, arada kalan ölülerini birlikte toplayıp, ortak bir cenaze töreni düzenleyerek defnetmeleriydi. Karşılıklı saygı ve insanlık, savaşın vahşetini bir anlığına alt etmişti.
`
Mucizenin Sonu ve Tarihe Geçen An`
Tabii ki bu barış, generallerin hiç hoşuna gitmedi. Üst komutanlar, cephelere emirler yağdırarak ateşkesi sonlandırdı ve askerleri siperlerine dönmeye zorladı. Hatta bazı birimler, itaatsizlik etmemek için, birbirlerine "siperlerinize dönün, yarın savaşacağız" diye uyarı bile attı. Birkaç gün içinde savaş kaldığı yerden, acımasızca devam etti. Ancak o Noel'de yaşananlar, hem o askerlerin hafızasında hem de tarihte ``silinmez bir insanlık dersi`` olarak kaldı.
Peki sizce, o siperlerdeki sıradan askerler, üniformaların ve emirlerin ötesinde birbirlerini gerçekten "düşman" olarak görüyor muydu? Yoksa ``hepsi, uzaklardaki generallerin ve politikacıların oyununda birer piyon muydu?`` Eğer o ateşkes bir hafta daha sürseydi, savaş kendiliğinden biter miydi? Düşüncelerinizi merakla bekliyorum!
`
Siperlerdeki Beklenmedik Sessizlik`1914'ün Aralık ayı, Batı Cephesi'ndeki askerler için cehennemi andırıyordu. Soğuk, çamur, fareler ve sürekli ölüm korkusu... İngiliz, Fransız ve Alman askerleri, bazen sadece birkaç on metre uzaktaki siperlerde birbirlerini gözlüyordu. Noel arifesinde ise inanılmaz bir şey oldu. Alman siperlerinden yükselen ``"Stille Nacht" (Silent Night)`` ilahisinin sesi, ölüm sessizliğini yırttı. İngiliz siperlerinden de alkışlar ve kendi dillerinde aynı ilahinin söylenişi yankılandı. Bir anda, savaş makinesi durmuştu. Askerler, birbirlerine ``"Mutlu Noeller!"`` diye bağırıyordu.
`
"Düşman"la Tokalaşmak ve Şarkı Söylemek`Ertesi sabah, cesur birkaç asker siperlerinden çıkıp, kimse ateş etmediği için cesaretlenen diğerleri onları takip etti. ``İki tarafın askerleri, birkaç saat önce öldürmeye çalıştıkları insanlarla, ölü bölgede buluşup tokalaştı, sigara ve yiyecek takas etti, birlikte fotoğraf çektirdi.`` Hatta bazı bölgelerde, Almanların getirdiği bira ve İngilizlerin getirdiği konserve sığır eti (corned beef) birlikte paylaşıldı! Subaylar bu duruma şaşkın ve bir o kadar da endişeliydi. Çünkü bu kardeşleşme, onların "düşman" imajını yerle bir ediyordu.
`
Siperler Arası Futbol Maçı ve Ortak Cenazeler`Bu insani mucize daha da ilginçleşti. Bazı kayıtlara ve mektuplara göre, askerler ``siperler arasındaki araziyi temizleyip, şapkalardan kale direkleri yaparak futbol maçları düzenledi.`` Kim kazandı? Kimse tam olarak bilmiyor, çünkü önemli olan oyunun kendisiydi!
Daha da dokunaklı olanı, iki tarafın askerlerinin, arada kalan ölülerini birlikte toplayıp, ortak bir cenaze töreni düzenleyerek defnetmeleriydi. Karşılıklı saygı ve insanlık, savaşın vahşetini bir anlığına alt etmişti.`
Mucizenin Sonu ve Tarihe Geçen An`Tabii ki bu barış, generallerin hiç hoşuna gitmedi. Üst komutanlar, cephelere emirler yağdırarak ateşkesi sonlandırdı ve askerleri siperlerine dönmeye zorladı. Hatta bazı birimler, itaatsizlik etmemek için, birbirlerine "siperlerinize dönün, yarın savaşacağız" diye uyarı bile attı. Birkaç gün içinde savaş kaldığı yerden, acımasızca devam etti. Ancak o Noel'de yaşananlar, hem o askerlerin hafızasında hem de tarihte ``silinmez bir insanlık dersi`` olarak kaldı.
Peki sizce, o siperlerdeki sıradan askerler, üniformaların ve emirlerin ötesinde birbirlerini gerçekten "düşman" olarak görüyor muydu? Yoksa ``hepsi, uzaklardaki generallerin ve politikacıların oyununda birer piyon muydu?`` Eğer o ateşkes bir hafta daha sürseydi, savaş kendiliğinden biter miydi? Düşüncelerinizi merakla bekliyorum!