Merhaba millet! Uzun zamandır aklımda olan bir konuyu, sonunda kaleme (klavyeye?) almaya karar verdim. Geçenlerde yine The IT Crowd'un "Work Outing" bölümünü izlerken, yerde yuvarlanırken kendimi yakaladım. Sonra düşündüm de, bu İngiliz sitcom'larındaki o kendine özgü, kuru ve çoğu zaman karanlık mizah anlayışı, Amerikan versiyonlarına kıyasla bana neredeyse her zaman daha komik ve daha "gerçek" geliyor. Sizce de öyle değil mi?
"Cringe" Komedisi ve Acı Gerçeklik
Amerikan sitcom'ları genelde durum komedisi formatını takip eder: Net bir giriş-gelişme-sonuç, karakterlerin öğrendiği bir ders ve çoğu zaman sıcak bir kucaklaşmayla biten bir yapı. İngiliz sitcom'ları ise, özellikle Peep Show gibi örneklerde, bizi karakterlerin en acınası, en utanç verici, en sosyal açıdan beceriksiz anlarına şahit olmaya davet eder. Mizah, olayların "komik" olmasından değil, karakterlerin bu absürt ve sıkıntılı durumlara verdiği içgüdüsel, berbat tepkilerden doğar. Mark'ın sürekli endişeli iç sesini dinlerken veya Jez'in aklısızca attığı adımlara tanık olurken, aslında hepimizin içinde bir parça olan o güvensizliği görüyoruz. Bu, rahatsız edici derecede samimi.
Kara Mizah ve Sosyal Eleştiri
İngiliz mizahı, toplumsal tabulara, gündelik hayatın saçmalıklarına ve insanın karanlık yanlarına dokunmaktan çekinmez. The IT Crowd'da, Roy'un "Ben bir insanım!" diye bağırdığı o meşhur acil durum numarası sahnesi, bürokrasinin ve teknolojiye körü körüne güvenin nasıl felakete yol açabileceğini absürt bir dille anlatır. Mizahın kaynağı, aslında trajik bir durumdur. Amerikan dizilerinde genelde "iyi niyet" ve "olumlu mesaj" ön plandayken, İngiliz dizileri "Her şey berbat ve biz de öyleyiz, hadi buna gülelim" der gibidir. Bu kabul, bir tür özgürleştirici etki yaratıyor bence.
Kuru Espri ve "Understatement"
En sevdiğim özelliklerden biri de bu: Kuru espri (deadpan) ve abartmadan anlatma (understatement). Karakterler, dünyaları başlarına yıkılırken bile donuk, neredeyse sıkılmış bir ifadeyle tepki verirler. Moss'un yangın çıktığını "Üzgünüm, bu acil bir durum. Acil bir durum oldu: Yangın. Yangın var." diye anons etmesi buna mükemmel bir örnek. Amerikan versiyonlarında aynı sahne muhtemelen koşturma, çığlıklar ve abartılı mimiklerle dolu olurdu. İngiliz versiyonu ise, durumun zaten yeterince komik olduğuna güvenir ve tepkiyi minimalize ederek komediyi katlayarak artırır.
Tabii ki her Amerikan sitcom'u aynı değil ve Community veya Arrested Development gibi harika, absürt örnekler var. Ancak genel tada baktığımızda, İngiliz sitcom'larının o acıtıcı dürüstlüğü ve kusurlu karakterlere olan sevgisi beni daha çok kendine çekiyor.
Peki ya siz? Siz de İngiliz sitcom'larının o kuru, kara mizahını daha mı çok seviyorsunuz? Yoksa Amerikan sitcom'larının daha sıcak ve yapılandırılmış dünyası mı size hitap ediyor? Hangi İngiliz dizisi sizi en çok güldürüyor? Yorumlarda buluşalım!
"Cringe" Komedisi ve Acı GerçeklikAmerikan sitcom'ları genelde durum komedisi formatını takip eder: Net bir giriş-gelişme-sonuç, karakterlerin öğrendiği bir ders ve çoğu zaman sıcak bir kucaklaşmayla biten bir yapı. İngiliz sitcom'ları ise, özellikle Peep Show gibi örneklerde, bizi karakterlerin en acınası, en utanç verici, en sosyal açıdan beceriksiz anlarına şahit olmaya davet eder. Mizah, olayların "komik" olmasından değil, karakterlerin bu absürt ve sıkıntılı durumlara verdiği içgüdüsel, berbat tepkilerden doğar. Mark'ın sürekli endişeli iç sesini dinlerken veya Jez'in aklısızca attığı adımlara tanık olurken, aslında hepimizin içinde bir parça olan o güvensizliği görüyoruz. Bu, rahatsız edici derecede samimi.
Kara Mizah ve Sosyal Eleştiriİngiliz mizahı, toplumsal tabulara, gündelik hayatın saçmalıklarına ve insanın karanlık yanlarına dokunmaktan çekinmez. The IT Crowd'da, Roy'un "Ben bir insanım!" diye bağırdığı o meşhur acil durum numarası sahnesi, bürokrasinin ve teknolojiye körü körüne güvenin nasıl felakete yol açabileceğini absürt bir dille anlatır. Mizahın kaynağı, aslında trajik bir durumdur. Amerikan dizilerinde genelde "iyi niyet" ve "olumlu mesaj" ön plandayken, İngiliz dizileri "Her şey berbat ve biz de öyleyiz, hadi buna gülelim" der gibidir. Bu kabul, bir tür özgürleştirici etki yaratıyor bence.
Kuru Espri ve "Understatement"En sevdiğim özelliklerden biri de bu: Kuru espri (deadpan) ve abartmadan anlatma (understatement). Karakterler, dünyaları başlarına yıkılırken bile donuk, neredeyse sıkılmış bir ifadeyle tepki verirler. Moss'un yangın çıktığını "Üzgünüm, bu acil bir durum. Acil bir durum oldu: Yangın. Yangın var." diye anons etmesi buna mükemmel bir örnek. Amerikan versiyonlarında aynı sahne muhtemelen koşturma, çığlıklar ve abartılı mimiklerle dolu olurdu. İngiliz versiyonu ise, durumun zaten yeterince komik olduğuna güvenir ve tepkiyi minimalize ederek komediyi katlayarak artırır.
Tabii ki her Amerikan sitcom'u aynı değil ve Community veya Arrested Development gibi harika, absürt örnekler var. Ancak genel tada baktığımızda, İngiliz sitcom'larının o acıtıcı dürüstlüğü ve kusurlu karakterlere olan sevgisi beni daha çok kendine çekiyor.
Peki ya siz? Siz de İngiliz sitcom'larının o kuru, kara mizahını daha mı çok seviyorsunuz? Yoksa Amerikan sitcom'larının daha sıcak ve yapılandırılmış dünyası mı size hitap ediyor? Hangi İngiliz dizisi sizi en çok güldürüyor? Yorumlarda buluşalım!