Merhaba arkadaşlar! Geçen ayın sonunda fark ettim ki, evden çalışmaya başladığımdan beri kilo almaya başlamışım. Bir türlü anlam veremiyordum, ta ki ofisimle mutfak arasındaki mesafenin sadece 10 adım olduğunu ve her sıkıldığımda, düşünmeye başladığımda veya bir mail geldiğinde bilinçsizce mutfağa gittiğimi fark edene kadar. Bu durumla baş etmek için kendi üzerimde denediğim birkaç yöntemi paylaşmak istiyorum.
İlk Fark Ediş ve "Neden?" Sorusu
Öncelikle bir hafta boyunca kendimi gözlemledim. Notlar aldım. Gördüm ki, çoğu zaman gerçekten aç olduğum için değil, can sıkıntısı, stres veya sadece bir mola bahanesiyle atıştırıyordum. Bilgisayar başından kalkmak için en kolay bahaneydi mutfağa uğramak. Bu farkındalık ilk ve en önemli adımdı.
Fiziksel Engeller Koyma Taktiklerim
Mutfakla aramdaki bu "tehlikeli" yakınlığı azaltmak için fiziksel bazı düzenlemeler yaptım.
Su Şişesi Masada: Yanıma 1 litrelik bir sürahi su ve bardak aldım. Susadığımda kalkmama gerek kalmadı. Ayrıca su içmek, açlık hissini bastırmada birebirdi.
Görünürde Cazip Şeyler Yok: Çikolata, bisküvi, cips gibi abur cuburları göz önünden kaldırdım. Onun yerine bir kase elma ve salatalık dilimleri hazırlayıp buzdolabının ön rafına koydum. Gözüm ilk onları görsün diye.
"Atıştırma Zonu" Kuralları: Kendime bir kural koydum: Mutfak tezgahında veya buzdolabının önünde ayakta bir şey YEMİYORUM. Bir şey yiyeceksem, onu tabağıma koyup oturma odasına gidip oturarak yiyeceğim. Bu, o anlık dürtüleri frenlememi sağladı.
Zamanlama ve Rutin Değişikliği
Aralıklı Oruç denemeye karar verdim. 16:8 metodunu uyguluyorum. Yani akşam 8'den ertesi gün öğlen 12'ye kadar yemek yemiyorum, sadece su, kahve veya şekersiz bitki çayı içiyorum. Bu, sabah saatlerindeki o "kahvaltı bahanesiyle" mutfağa yapılan gezintileri tamamen ortadan kaldırdı. Öğlen 12'ye kadar çalışma odamda kalıp, işime odaklanabildim. İlk 3 gün zordu ama vücudum alışınca gerçekten işe yaradığını gördüm.
Anlık Dürtülerle Baş Etme
Canım bir şeyler atıştırmak istediğinde, hemen bilgisayardan kalkıp 5 dakikalık minik bir egzersiz yapmaya başladım. 10-15 şınav, biraz mekik veya pencereyi açıp derin nefesler. Bu, hem enerjimi yükseltti hem de o dürtünün geçmesini sağladı. Ayrıca, masamın çekmecesine şekersiz sakız ve naneli pastiller koydum. Ağzımı meşgul etmek işe yarıyor.
Sonuç olarak, bu küçük taktiklerle mutfakla olan "duygusal bağımı" kopardım diyebilirim. Artık mutfağa sadece gerçekten yemek yemek için gidiyorum. Kilo verme hedefim olmasa da, bu kontrolü ele almak psikolojik olarak kendimi çok daha iyi hissettirdi.
Siz evden çalışırken benzer bir sorun yaşadınız mı? Veya sizin atıştırma krizlerinize iyi gelen özel taktikleriniz var mı? Paylaşırsanız çok sevinirim!
İlk Fark Ediş ve "Neden?" SorusuÖncelikle bir hafta boyunca kendimi gözlemledim. Notlar aldım. Gördüm ki, çoğu zaman gerçekten aç olduğum için değil, can sıkıntısı, stres veya sadece bir mola bahanesiyle atıştırıyordum. Bilgisayar başından kalkmak için en kolay bahaneydi mutfağa uğramak. Bu farkındalık ilk ve en önemli adımdı.
Fiziksel Engeller Koyma TaktiklerimMutfakla aramdaki bu "tehlikeli" yakınlığı azaltmak için fiziksel bazı düzenlemeler yaptım.
Su Şişesi Masada: Yanıma 1 litrelik bir sürahi su ve bardak aldım. Susadığımda kalkmama gerek kalmadı. Ayrıca su içmek, açlık hissini bastırmada birebirdi.
Görünürde Cazip Şeyler Yok: Çikolata, bisküvi, cips gibi abur cuburları göz önünden kaldırdım. Onun yerine bir kase elma ve salatalık dilimleri hazırlayıp buzdolabının ön rafına koydum. Gözüm ilk onları görsün diye.
"Atıştırma Zonu" Kuralları: Kendime bir kural koydum: Mutfak tezgahında veya buzdolabının önünde ayakta bir şey YEMİYORUM. Bir şey yiyeceksem, onu tabağıma koyup oturma odasına gidip oturarak yiyeceğim. Bu, o anlık dürtüleri frenlememi sağladı.
Zamanlama ve Rutin DeğişikliğiAralıklı Oruç denemeye karar verdim. 16:8 metodunu uyguluyorum. Yani akşam 8'den ertesi gün öğlen 12'ye kadar yemek yemiyorum, sadece su, kahve veya şekersiz bitki çayı içiyorum. Bu, sabah saatlerindeki o "kahvaltı bahanesiyle" mutfağa yapılan gezintileri tamamen ortadan kaldırdı. Öğlen 12'ye kadar çalışma odamda kalıp, işime odaklanabildim. İlk 3 gün zordu ama vücudum alışınca gerçekten işe yaradığını gördüm.
Anlık Dürtülerle Baş EtmeCanım bir şeyler atıştırmak istediğinde, hemen bilgisayardan kalkıp 5 dakikalık minik bir egzersiz yapmaya başladım. 10-15 şınav, biraz mekik veya pencereyi açıp derin nefesler. Bu, hem enerjimi yükseltti hem de o dürtünün geçmesini sağladı. Ayrıca, masamın çekmecesine şekersiz sakız ve naneli pastiller koydum. Ağzımı meşgul etmek işe yarıyor.
Sonuç olarak, bu küçük taktiklerle mutfakla olan "duygusal bağımı" kopardım diyebilirim. Artık mutfağa sadece gerçekten yemek yemek için gidiyorum. Kilo verme hedefim olmasa da, bu kontrolü ele almak psikolojik olarak kendimi çok daha iyi hissettirdi.
Siz evden çalışırken benzer bir sorun yaşadınız mı? Veya sizin atıştırma krizlerinize iyi gelen özel taktikleriniz var mı? Paylaşırsanız çok sevinirim!