Merhaba arkadaşlar! Bugün sizlere, ketojenik diyete başladığım ilk aylarda beni esir alan ve neredeyse hayatımı kabusa çeviren bir takıntıdan bahsetmek istiyorum: net karbonhidrat hesaplama ve sürekli etiket okuma çılgınlığı. Eminim bu diyeti deneyen birçok kişi benzer şeyler yaşamıştır. Doktor değilim, sadece deneyimlerimi paylaşıyorum.
Takıntının Başlangıcı: "Net Karb" Avı
Her şey, ketojenik diyette en önemli şeyin karbonhidratı düşük tutmak olduğunu öğrenmemle başladı. Sonra "net karbonhidrat" kavramı girdi hayatıma. Yani toplam karbonhidrattan lifi çıkarıyorsun ve geriye kalan senin limitin. Mantıklı görünüyordu değil mi? Ama ben bunu bir saplantı haline getirdim. Market raflarında dakikalarca, hatta bazen yarım saat boyunca, elime aldığım her ürünün arkasını çevirip karbonhidrat ve lif değerlerini incelemeye başladım. Cebimde hesap makinesi, telefonumda notlar... Sürekli hesaplıyordum.
Marketlerdeki Garip Hallerim
Bir keresinde, light yoğurt alacaktım. Önümde duran 5 farklı markanın hepsinin etiketini tek tek okudum, net karbonhidratlarını hesapladım ve en düşük olanı seçtim. Bu işlem 15 dakikamı almıştı ve yanımdaki insanların tuhaf bakışlarına maruz kalmıştım. Sosyal ortamlarda daha da kötüydü. Bir arkadaşımın evinde atıştırmalık bir şeyler sunulsa, hemen "Paketini görebilir miyim?" diye soruyor, herkes yemek yerken ben matematik yapıyordum. Hayatımın merkezi sayılara dönüşmüştü.
Kırılma Noktası ve Kendime Gelişim
Bu çılgınlığın sürdürülebilir olmadığını, beni mutsuz ve gergin ettiğini fark etmem zaman aldı. Sürekli tetikte ve stresliydim. Sonra şunu anladım: Ketojenik diyet bir yaşam tarzı olmalıydı, bir hapislik değil. Temel prensipleri öğrenip, gerçek, işlenmemiş gıdalara (et, balık, yumurta, yeşil yapraklı sebzeler, sağlıklı yağlar) yönelmeye başladım. Bu gıdaların çoğunun etiketi yoktu zaten! Etiket okumayı tamamen bırakmadım tabii, özellikle sos, sos veya paketli ürün alırken dikkat ediyorum ama artık dakikalarca takılıp kalmıyorum. Kabaca bir kontrol yapıp geçiyorum.
Şimdiki Yaklaşımım ve Tavsiyem
Şu anki felsefem şu: %80-90 oranında temiz, etiketsiz gıda tüketmeye çalışıyorum. Kalan küçük kısım için etiket okuyorum ama takıntı yapmıyorum. Zaten vücudunuz size sinyaller veriyor. Kendinizi iyi hissediyor, enerjik oluyor ve hedeflerinize ilerliyorsanız, o bir bademdeki 0.5 gram net karb için kafayı yormanıza gerek yok. En büyük kazanımım, zihinsel özgürlüğü geri kazanmak oldu.
Siz de ketojenik veya başka bir diyette böyle takıntılı dönemler yaşadınız mı? Etiket okuma konusunda sizin dengeniz nedir, nasıl bir yol izliyorsunuz?
Takıntının Başlangıcı: "Net Karb" AvıHer şey, ketojenik diyette en önemli şeyin karbonhidratı düşük tutmak olduğunu öğrenmemle başladı. Sonra "net karbonhidrat" kavramı girdi hayatıma. Yani toplam karbonhidrattan lifi çıkarıyorsun ve geriye kalan senin limitin. Mantıklı görünüyordu değil mi? Ama ben bunu bir saplantı haline getirdim. Market raflarında dakikalarca, hatta bazen yarım saat boyunca, elime aldığım her ürünün arkasını çevirip karbonhidrat ve lif değerlerini incelemeye başladım. Cebimde hesap makinesi, telefonumda notlar... Sürekli hesaplıyordum.
Marketlerdeki Garip HallerimBir keresinde, light yoğurt alacaktım. Önümde duran 5 farklı markanın hepsinin etiketini tek tek okudum, net karbonhidratlarını hesapladım ve en düşük olanı seçtim. Bu işlem 15 dakikamı almıştı ve yanımdaki insanların tuhaf bakışlarına maruz kalmıştım. Sosyal ortamlarda daha da kötüydü. Bir arkadaşımın evinde atıştırmalık bir şeyler sunulsa, hemen "Paketini görebilir miyim?" diye soruyor, herkes yemek yerken ben matematik yapıyordum. Hayatımın merkezi sayılara dönüşmüştü.
Kırılma Noktası ve Kendime GelişimBu çılgınlığın sürdürülebilir olmadığını, beni mutsuz ve gergin ettiğini fark etmem zaman aldı. Sürekli tetikte ve stresliydim. Sonra şunu anladım: Ketojenik diyet bir yaşam tarzı olmalıydı, bir hapislik değil. Temel prensipleri öğrenip, gerçek, işlenmemiş gıdalara (et, balık, yumurta, yeşil yapraklı sebzeler, sağlıklı yağlar) yönelmeye başladım. Bu gıdaların çoğunun etiketi yoktu zaten! Etiket okumayı tamamen bırakmadım tabii, özellikle sos, sos veya paketli ürün alırken dikkat ediyorum ama artık dakikalarca takılıp kalmıyorum. Kabaca bir kontrol yapıp geçiyorum.
Şimdiki Yaklaşımım ve TavsiyemŞu anki felsefem şu: %80-90 oranında temiz, etiketsiz gıda tüketmeye çalışıyorum. Kalan küçük kısım için etiket okuyorum ama takıntı yapmıyorum. Zaten vücudunuz size sinyaller veriyor. Kendinizi iyi hissediyor, enerjik oluyor ve hedeflerinize ilerliyorsanız, o bir bademdeki 0.5 gram net karb için kafayı yormanıza gerek yok. En büyük kazanımım, zihinsel özgürlüğü geri kazanmak oldu.
Siz de ketojenik veya başka bir diyette böyle takıntılı dönemler yaşadınız mı? Etiket okuma konusunda sizin dengeniz nedir, nasıl bir yol izliyorsunuz?