Siz de benim gibi tribünde sesiniz kısılana kadar bağırıyor, takımınızın her atakta coşkusunu onlarla birlikte yaşıyorsanız, bu yazı tam size göre. Çünkü o stadyumda olmanın, ekran başında olmaktan farkı bu: Senin enerjin, doğrudan sahaya yansıyan bir güç haline geliyor. Bunu bilmek hem muhteşem bir keyif, hem de kutsal bir sorumluluk.
Sessiz Bir Stadyum, Ruhsuz Bir Takım
Kabul edelim, kimse sessiz bir statta oynamak istemez. Oyuncular bunu defalarca itiraf etti. Sıkıştıkları anda, arkalarından yükselen bir "Hadi aslanım!" veya "Forvetine baskı!" çığlığı, onlara bir nefes, bir güç verir. Bu bir hurafe değil, bilimsel bir gerçek. Oyuncuların adrenalin seviyesi, tribünün desibelinden doğrudan etkilenir. Biz bağırırken, onların kanı daha hızlı akar, bir top için daha fazla mesafe kat ederler.
Sorumluluk Sahibi Taraftar Olmak
İşte bu noktada iş ciddiye biniyor. Takım kötü oynuyor diye ıslıklamaya başlamak, genç oyuncuya küfretmek, tam bir akıl tutulması! O zaman senin enerjin, takımına değil, rakip takıma güç verir. Onları motive edersin! Geri pas hatası yapan stoperine destek olmak yerine yuh çekersen, bir daha topa dokunmaya cesaret edemez. Sorumluluk, en kötü anda bile takımının yanında olabilmektir. Unutma, o formayı giyenler de senin gibi insan.
O Anlar Ki... Efsane Yaratılır
Tarihe geçen o unutulmaz geri dönüşlerin, son dakika gollerinin altında, o statta çıkan iniltiye benzeyen bir uğultu ve ardından patlayan gök gürültüsü gibi bir sevinç vardır. O uğultuyu yaratan sensin. Takım 1-0 gerideyken, "Hadi bitirelim şunu!" diye tempo tutturduğunda, oyuncuların bacaklarına o tempo işler. Bu bir enerji transferidir. 12. adam lafı boşuna değil yani. Sen sahada olmasan da, oyunun bir parçasısın.
Sonuç olarak, stat biletini sadece bir seyir aracı olarak görenlerden değiliz biz. O bilet, bir güç aktarım aracının bileti. Sahaya olumlu enerji pompaladığını bilmek, takımın galibiyetinde küçük de olsa bir payının olduğunu hissetmek, dünyanın parasını vermeye değer bir duygu. Tribün, takımın sırtını sıvazlayan, "Ben buradayım" diyen dev bir eldir.
Peki siz ne düşünüyorsunuz? Sizce de bir taraftarın en büyük gücü ve sorumluluğu bu değil mi? Haksız mıyım?
Sessiz Bir Stadyum, Ruhsuz Bir TakımKabul edelim, kimse sessiz bir statta oynamak istemez. Oyuncular bunu defalarca itiraf etti. Sıkıştıkları anda, arkalarından yükselen bir "Hadi aslanım!" veya "Forvetine baskı!" çığlığı, onlara bir nefes, bir güç verir. Bu bir hurafe değil, bilimsel bir gerçek. Oyuncuların adrenalin seviyesi, tribünün desibelinden doğrudan etkilenir. Biz bağırırken, onların kanı daha hızlı akar, bir top için daha fazla mesafe kat ederler.
Sorumluluk Sahibi Taraftar Olmakİşte bu noktada iş ciddiye biniyor. Takım kötü oynuyor diye ıslıklamaya başlamak, genç oyuncuya küfretmek, tam bir akıl tutulması! O zaman senin enerjin, takımına değil, rakip takıma güç verir. Onları motive edersin! Geri pas hatası yapan stoperine destek olmak yerine yuh çekersen, bir daha topa dokunmaya cesaret edemez. Sorumluluk, en kötü anda bile takımının yanında olabilmektir. Unutma, o formayı giyenler de senin gibi insan.
O Anlar Ki... Efsane YaratılırTarihe geçen o unutulmaz geri dönüşlerin, son dakika gollerinin altında, o statta çıkan iniltiye benzeyen bir uğultu ve ardından patlayan gök gürültüsü gibi bir sevinç vardır. O uğultuyu yaratan sensin. Takım 1-0 gerideyken, "Hadi bitirelim şunu!" diye tempo tutturduğunda, oyuncuların bacaklarına o tempo işler. Bu bir enerji transferidir. 12. adam lafı boşuna değil yani. Sen sahada olmasan da, oyunun bir parçasısın.
Sonuç olarak, stat biletini sadece bir seyir aracı olarak görenlerden değiliz biz. O bilet, bir güç aktarım aracının bileti. Sahaya olumlu enerji pompaladığını bilmek, takımın galibiyetinde küçük de olsa bir payının olduğunu hissetmek, dünyanın parasını vermeye değer bir duygu. Tribün, takımın sırtını sıvazlayan, "Ben buradayım" diyen dev bir eldir.
Peki siz ne düşünüyorsunuz? Sizce de bir taraftarın en büyük gücü ve sorumluluğu bu değil mi? Haksız mıyım?